เรื่องเล่าในสายลม

     กลางดึกในฤดูหนาว           ฟ้ากลาดเกลื่อนดาว

หมอกขาวลงคลุมพนา

    หลังม่านปรากฏกายา           ชายวัยชรา

ผู้มาจากแดนแสนไกล

     เขาอุ้มหนูน้อยกลอยใจ        อมยิ้มพริ้มใส

หลับใหลไม่รู้สึกตน

     ดวงตาของเขาเศร้าหม่น     ก้าวเดินไปบน

ถนนที่ทอดตัวยาว

     เขาทิ้งอดีตชั่วคราว            ทิ้งความปวดร้าว

แฝงตัวกับชาวประชา

     แล้วกงล้อกาลเวลา            ก็หมุนล่วงมา

ถึงกว่าสิบปีผ่านเลย

                                         บทประพันธ์โดย.. อาทิตย์ทิวา*~